BINYAG

Fiesta.  Nagsimba ako.  Dumating ako sa simbahan ng maaga dahil ibinigay ko pa ang intensyon namin para sa mga kaluluwa ng mga yumao.  Sina Lolo't Lola, si Nanay, isang tiyuhin, isang pamangkin at ang biyenan ng kapatid ko.

Nagbayad ako ng kaukulang bayad para sa pamisa (di na ba tinatanggap ang dasal pag walang bayad?) at pagkatapos pumasok na ako sa simbahan.

Nagkita kami ng isa kong kaklase.  Magpapabinyag ako, Pre.  Pwede ka bang magninong? Sure, sagot ko.  Nagka-anak ka pa?  Oo nga e.  After ten years, nakabuo uli.

Pagkatapos ng misa, saka ginanap ang binyagan.  Kung di gaanong napuno ang simbahan noong me misa, baligtad naman noong magbibinyagan na.  Napansin ko ang daming tao.  Marami ang me anak na gustong pabinyagan.  At ang daming ninong at ninang!

Karamihan sa mga magulang, ang babata pa. Dumarami na talaga ang populasyon ng Pilipinas.

At nauuso na talaga ang me maraming ninong.  Ewan kung makikilala pa ng bata ang mga ninong at ninang niya balang araw sa dami nila.  Noong kapanahunan ko, dadalawa lang ang ninong ko kaya hanggang sa pagtanda nila, nagkakaalaman talaga kami.  Naging close pa nga ako sa mga pamilya nila.  Bahagi na talaga ako ng pamilya nila. Na sya naman talaga ang dapat.  Bale, pangalawang magulang na ang mga ninong.  At pangalawang pamilya mo na rin ang pamilya nila.

Iba na ngayon.  Ilang beses na rin akong nag-ninong sa binyag na marami akong nakasabay, at sa totoo lang, di ko talaga kilala ang halos lahat ng mga kasabayan ko.  Iyong iba nga, baka na-meet ko na sa ibang pagkakataon, kaso di na kami nagkaalaman. Sa dami ba naman namin.

Bago ang opisyal na binyagan, meron muna ang nagbigay ng kaunting seminar para sa binyag.  Habang nagsasalita ang taga-pagsalita, ewan kung ilan ang nakikinig.  Ewan nga rin kung merong nakikinig.  Busy ang lahat.  Merong naghahanap ng mga ninong at ninang at baka naligaw.  Merong nagpipiktyuran.  Me mga babyng iyak na ng iyak, either naiinitan o gutom na.

Pagkatapos magsalita ng tagapagsalita, pumasok na si Father para simulan ang binyagan.  Yung mga nanay pakipwesto lang sa gitna para madali. Kanya-kanyang pwesto kaagad ang mga magpapabinyag.  At habang binibinyagan ang baby, hindi magkaugaga sa pagpipiktyur ang mga me hawak ng camera at mga cell phones. 

At pagkatapos ng binyagan, diretso na kaagad sa handaan kung saan, naghihintay ang mga masasarap na pagkain.

Bale ito na ang pinaka-highlight ng lahat.  Yung kainan. At inuman pagkatapos.  Ewan kung ilan sa mga magulang na nagpabinyag ng kani-kanilang mga anak ang nagbigay halaga sa sakramentong ito.  O kung naintindihan ba nila ang totoong kahulugan nito. 

Nakakalungkot man isipin pero ang pagkaka-alam ko, piktyuran, kainan at paramihan ng ninong at ninang ang mas nakakalamang sa kamalayan ng mga nasa binyagan.

At taun-taon, kapag me binyagan, laging ganito fiesta man o hindi.