HeRNIa

I have a hernia when I was born.  No, not physically.  It’s in my heritage, it’s in my lineage, handed down to me by generation, by my great grandparents.  It’s in my name.

Sa tagalog, tawag nila dun, luslos.  Sa hiligaynon, bul-og.  Later on, nalaman ko na ang hernia pala is a medical term, na ang definition ay,

 “a protrusion of an organ or part (as the intestine) through connective tissue or through a wall of the cavity (as of the abdomen) in which it is normally enclosed called also rupture” (Miriam-Webster Dictionary)

Naalala ko noon, they used to make fun of my surname.  My teachers, some friends at ibang tao na pagkarinig pa lang ng apelyido ko, me reaksyon na kaagad.  Majority, amusement.

Lalo na pag doctor o yaong mga nasa medical fields.  Natatawa sila as if, kasalanan ko na ganun ang apelyido ko.  Eh sa ganun nga ang apelyido ko e.

Iyon na ang surname ng tatay ko.  At ng lolo ko.  At ng lolo din niya.  Sa kanila ako galing, kaya dala ko na rin ang surname nila.  At di ako nahihiya.

At kahit ano pa ang sasabihin nila, hindi ko ikahihiya ang apelyido ko.  Ipinagmamalaki ko pa nga e.  Gumawa pa nga ako ng paraan para lalong sumikat ang apelyidong iyan e.  As a tribute to my forefathers.

Gusto kong maalala ako as a hernia in a different way.  Mga hernia daw ay magagaling kumanta (very much proven kasi marami akong kamag-anak na gifted nga in that area).  Si tatay at ang mga kapatid ko.  Mga pinsan ko at mga pamangkin.  All are living testament to that.

At meron pa.  Ang mga hernia ay matatalino.  In this area, ako ay living testament din.  I graduated in college, with honors.  I am stating this, hindi para magyabang.  In a way, gusto ko lang I prove ang point na you can be somebody kahit ano pa ang apelyido mo. 

And through my achievements, I’m sure proud sa akin ang mga ninuno ko.  Hindi na ako pinagtatawanan sa apelyido ko, bagkus, natutuwa sila sa pagkanta ko.  At sa galing ko.

At sa tingin ko, nagwagi ako.