Voice Tapes

Nagliligpit ako noon ng kwarto ko.  Dati kasi, nakalagay lang ang mga damit ko sa lumang aparador na minana pa namin sa kapatid ng nanay ko.  Luma na ang aparador.  Gawa ito sa kahoy at ang pinto nito ay may kristal mula taas hanggang baba. Kita ang loob ng aparador kahit nakasara ang pinto nito.  Nasa loob nito ang mga damit ko kasama na rin ang mga damit nina nanay at tatay.

Noong namatay si nanay, niligpit namin ang mga damit niya.  Inayos namin ito at bumili ako ng Orocan na drawer-cabinet para doon naman ilipat ang mga damit ko.  Me limang drawer ang plastic cabinet.  Ang tatlong drawer sa itaas ang naging lagayan ko ng mga damit ko.  Ang dalawang natirang drawer sa ibaba ang naging lagayan ko ng mga cd at dvd ko pati na rin ang mga cassette tapes ko.

Marami akong naipong cassette tapes.  Taong 1990 hanggang 1996, nag-saudi ako.  Noong panahong iyon, di pa uso ang mga cd at dvd.  Ang uso pa noon ay cassette tapes at vhs. 

Di pa rin uso noon ang cellphone at internet.  Ang tanging pamamaraan noon sa pakikipag-usap sa mga kapamilya sa Pilipinas ay ang pagtawag sa telepono at ang pagpapadala ng sulat.

Kalimitan, sa public phone kami noon tumatawag.  At itinataon ko noon na tumawag ng madaling araw para tamang-tama, nasa trabaho na ang nanay.  Mas okay ding tumawag ng ganoong oras kasi medyo tahimik at hindi mainit.  Yung public phone kasi noon ay nasa gitna ng syudad at maingay at mainit kung sa kalagitnaan na ng araw ka tumawag.

At everytime na gusto kong tumawag, kailangan magpapapalit muna ako ng one riyal coins.  Ganun pa kasi ang usong payphone noon.  Ginagamitan pa ito ng coins.  Meron itong sloping guide sa bandang taas kung saan ihihilera mo ang mga coins.  Pag nag connect na ang tawag mo, unti-unti ng nahuhulog ang mga coins sa slot hanggang sa maubos ito at mapuputol na ang pakikipag-usap mo.  Minsan, pag hindi nahulog bigla ang coin, napuputol ang tawag kaya dial ka na naman uli.  Minsan, nakakainis.

Maswerte nga ngayon ang mga nag-abroad, kasi me mga cellphones na at me internet pa.  Kaya normal na ngayon ang video calls.  Di tulad noon na masaya na kami pag nakakatanggap kami ng sulat.

Dahil may kamahalan din ang tumawag thru payphones, isang naging pamamaraan namin sa pakikipag-usap sa mga kapamilya namin ang pag gawa ng voice tapes.  Bibili kami ng mga blank tapes noon at mag-re-record na kami ng mga nais naming ikwento sa mga mahal namin sa buhay.  Syempre pa, tatanggap din kami ng voice tapes galing sa pinas.  Tuwing darating ito, puno ng excitement noon ang mga barracks namin.

Sa pag-aayos ko ng mga cassette tapes ko sa drawer ng plastic cabinet, nakita ko ang mga voice tapes ni nanay.  Nagka-interes tuloy akong pakinggan ang mga iyon.  Gusto ko muling marinig ang boses niya.  Kahit boses lang niya, sapat na itong muli kong buhayin si nanay sa kasalukuyan.  At mapawi ng kaunti ang pangungulila ko sa kanya.  Oo nga at may mga naiwan naman syang mga pictures pero iba iyong pakiramdam na naririnig ko uli ang boses niya.

At nais ko ring marinig ng mga pamangkin ko ang boses ng lola nila.  Noon kasing mamatay si nanay,  wala pa ang mga bata. Noong ipinanganak ang unang apo nina nanay, wala na siya. 

Kaso sira na ang cassette player sa bahay kaya di ko nagawang pakinggan muli ito.  Kaya binalak ko itong ilipat sa cd.  O kaya sa mp3 format para mailipat ko ito computer.

Sa ganitong paraan, lagi ko itong mapapakinggan. At mapapadinig na rin sa mga apo niya.

Lumang sistema na itong voice tape.  Produkto ito ng lumang teknolohiya.  Subalit ito ang magbabalik ng alaala ng nanay.  Dito ko muling maririnig ang malambing nyang tinig.  Dito ko muling maririnig ang mga kwento niya.  Sa ganitong paraan din makikipag-ugnayan si nanay sa kanyang mga apo.

Sa muling pag-uwi ko, sisikapin kong mangyayari ito.